Ήπαρ

Μορφή και θέση του ήπατος

Το ήπαρ βρίσκεται στο άνω μέρος της κοιλίας, στο δεξιό υποχόνδριο και προς τα αριστερά εκτείνεται στο επιγάστριο, μέχρι το αριστερό υποχόνδριο. Το ήπαρ στον υγιή ζωντανό άνθρωπο, έχει χρώμα ερυθρό-καστανό και μαλακή σύσταση. Το σχήμα του μοιάζει με εγκάρσια τριγωνική πυραμίδα. Η κορυφή της πυραμίδας κατευθύνεται προς τα αριστερά, η δε αποστρογγυλεμένη βάση, βρίσκεται κάτω από την πλευρική μοίρα του διαφράγματος. Περιβάλλεται από κάψα συνδετικού ιστού (κάψα του Glisson).

ypar-01

ypar-02

Το ήπαρ (συκώτι) μαζί με το πάγκρεας, αποτελούν τους δύο μεγαλύτερους αδένες του πεπτικού συστήματος. Το βάρος του στους άνδρες κυμαίνεται μεταξύ 1.400-1.800gr και στις γυναίκες μεταξύ 1.200-1.400gr. Διακρίνεται σε δύο λοβούς, τον δεξιό, που αποτελεί πάνω από το 75% και τον αριστερό, που αποτελεί το 25% της επιφάνειας του ήπατος.

Στήριξη του ήπατος

Το ήπαρ στηρίζεται στη θέση του από τον τόνο των κοιλιακών μυών, από τη κάτω κοίλη φλέβα και από περιτοναϊκούς συνδέσμους. Οι σύνδεσμοι αυτοί συνδέουν το ήπαρ με το πρόσθιο κοιλιακό τοίχωμα, το διάφραγμα, το στομάχι και το δωδεκαδάκτυλο και είναι: δρεπανοειδής, στεφανιαίος, δεξιός και αριστερός τρίγωνος σύνδεσμος, ηπατογαστρικός σύνδεσμος.

ypar-03

Τα αγγεία του ήπατος

Το ήπαρ δέχεται αρτηριακό αίμα από την ηπατική αρτηρία και φλεβικό αίμα από την πυλαία φλέβα. Δηλαδή δέχεται οξυγόνο από την ηπατική αρτηρία και τα διάφορα προϊόντα απορρόφησης του εντέρου από την πυλαία φλέβα.

Η ηπατική αρτηρία αρχίζει από την αορτή και προμηθεύει το 1/5 του αίματος στο ήπαρ. Αυτό το αίμα έχει 95-100% κορεσμό οξυγόνου.

Η πυλαία φλέβα δημιουργείται από τη σπληνική φλέβα και την  άνω μεσεντέριος φλέβα, προμηθεύει τα 4/5 του αίματος στο ήπαρ. Αυτό το αίμα έχει μόνο 70%  κορεσμό οξυγόνου. Αυτό το πυλαίο (φλεβικό) αίμα μεταφέρει στο ήπαρ τις θρεπτικές ουσίες που έχουν απορροφηθεί από το βλεννογόνο του λεπτού εντέρου.

ypar-04

Εκφορητική οδός του ήπατος

Διακρίνουμε δύο μοίρες, την ενδοηπατική και την εξωηπατική. Η ενδοηπατική αποτελείται από τα χοληφόρα τριχοειδή και τους χοληφόρους πόρους και η εξωηπατική από τον κοινό ηπατικό πόρο, τον κυστικό πόρο, την χοληδόχο κύστη και το χοληδόχο πόρο, που εκβάλλει στη δεύτερη μοίρα του δωδεκαδάκτυλου.

ypar-05

Λειτουργίες του ήπατος

Το ήπαρ μπορεί να χαρακτηρισθεί σαν πολύπλοκο χημικό εργαστήριο, μέσα στο οποίο μετά από πολυσύνθετη χημική εργασία, παράγονται τα εκκρίματα του. Το εξωκρινές προϊόν του ήπατος είναι η χολή. Τα άλατα των χολικών οξέων που περιέχονται στην χολή, χρησιμεύουν για την γαλακτοποίηση και την πέψη των λιπών στο έντερο. Η χολή που παράγεται από το ήπαρ,  αθροίζεται στην χοληδόχο κύστη, από όπου μεταφέρεται στο δωδεκαδάκτυλο ανάλογα με τις ανάγκες. Η πιο σημαντική λειτουργία του ήπατος, είναι η συμμετοχή του στο μεταβολισμό των υδατανθράκων, πρωτεϊνών, λιπών και βιταμινών. Περίπου 1,5L αίματος περνούν κάθε λεπτό από το ήπαρ. Συμβάλλει στην άμυνα του οργανισμού, στην απομάκρυνση τοξικών ουσιών, στη σύνθεση προθρομβίνης και ινωδογόνου (απαραίτητο για την πήξη του αίματος). Το ήπαρ είναι εξαιρετικά ευαίσθητο στις κακώσεις και εύκολα μπορεί να υποστεί ρήξη του μαλακού του παρεγχύματος.

Χειρουργικές εκτομές του ήπατος

ypar-07

ypar-06

Το ήπαρ διαιρείται σε 8 τμήματα και αναλόγως των εξαιρεθέντων τμημάτων τα είδη των ηπατεκτομών είναι:

  • Δεξιά ηπατεκτομή: είναι η εκτομή του ηπατικού παρεγχύματος που βρίσκεται δεξιά της μέσης ηπατικής φλέβας (τμήματα V, VI, VII, VIII).
  • Δεξιά εκτεταμένη ηπατεκτομή: είναι η δεξιά ηπατεκτομή με συναφαίρεση του τμήματος IV.
  • Αριστερή ηπατεκτομή: είναι η εκτομή των τμημάτων II, III, και IV του ήπατος.
  • Αριστερή εκτεταμένη ηπατεκτομή: είναι η εκτομή των τμημάτων ΙΙ, ΙΙΙ, IV (αριστερά ηπατεκτομή) και των τμημάτων V και VIII.
  • Κεντρική ηπατεκτομή: περιλαμβάνει την εκτομή των τμημάτων IV, V, VIII για κεντρικούς όγκους του ήπατος.
  • Σφηνοειδής εκτομή: γίνεται για μικρή περιφερική βλάβη του ήπατος.

Βεβαίως, μπορεί να γίνει εκτομή ενός ή δύο τμημάτων του ήπατος ή ακόμα και σφηνοειδής εκτομή του παρεγχύματος αναλόγως τη θέση των μεταστατικών εστιών. Το είδος της ηπατεκτομής εξαρτάται από το μέγεθος, τη θέση, τον αριθμό και την σχέση των μεταστάσεων με τα μεγάλα αγγεία του ήπατος. Επί φυσιολογικού ηπατικού παρεγχύματος, η χειρουργική επέμβαση της ηπατεκτομής μπορεί να συμπεριλάβει έως και έξι από τα οκτώ τμήματα του ήπατος (75-80% του συνόλου του ηπατικού παρεγχύματος). Η εκτομή τμήματος (ή τμημάτων) θεωρείται η πλέον ενδεδειγμένη μέθοδος ογκολογικά, διότι δίνει την δυνατότητα εκτομής επί υγιούς παρεγχύματος. Η σφηνοειδής εκτομή των μεταστατικών εστιών έχει μεγαλύτερη πιθανότητα διήθησης των ορίων του παρασκευάσματος και έχει ένδειξη μόνο για την εκτομή μικρής περιφερικής βλάβης. Μικρές κεντρικές βλάβες που διηθούν τα δεξιά ή τα αριστερά αγγεία της πύλης του ήπατος, εξαιρούνται με σύστοιχη μείζονα ηπατεκτομή.

Επιπλοκές ηπατεκτομής

  • Μετεγχειρητική αιμορραγία
  • Ηπατική ανεπάρκεια
  • Ενδοκοιλιακές συλλογές
  • Μετεγχειρητική χολόρροια

ΗΠΑΤΟΚΥΤΤΑΡΙΚΟ ΚΑΡΚΙΝΩΜΑ

Επιδημιολογικά στοιχεία

Το ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα αποτελεί την 7η πιο συχνή κακοήθη νόσο στον κόσμο. Η αναλογία ανδρών/γυναικών ανέρχεται στο 7:1 σε περιοχές με αυξημένη επίπτωση της νόσου, ενώ η μέση ηλικία κατά τη διάγνωσή της βρίσκεται στην 6η δεκαετία της ζωής.

Η συχνότητα του ηπατοκυτταρικού καρκινώματος στις ΗΠΑ αυξάνεται σημαντικά τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω της αυξημένης επίπτωσης της ηπατίτιδας C. Άλλοι παράγοντες που προδιαθέτουν στην ανάπτυξη της νόσου αποτελούν η έκθεση σε ορισμένα καρκινογόνα, όπως η αφλατοξινη B1, που αποτελεί φυσικό χημικό προϊόν του Aspergillus fungus.

Διάγνωση

Καθώς το ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα εκδηλώνεται με μη ειδικά συμπτώματα και σημεία, η πρώιμη διάγνωσή του με συστηματικούς ελέγχους των ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα Β και C αυξάνει το ποσοστό των ασθενών με αρχόμενη νόσο.

Επίσης τα επίπεδα της α-φετοπρωτεϊνης  (AFP) στο αίμα είναι αυξημένα στο 60-90% των ασθενών με ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα

Σε ασθενείς υψηλού κινδύνου, συνιστάται υπερηχογράφημα ήπατος ανά 3-6 μήνες και προσδιορισμός των τιμών αλκαλικής φωσφατάσης, αλβουμίνης και AFP.

Σταδιοποίηση

Γίνεται κατά το σύστημα TNM της American Joint Committee on Cancer – 6th Edition.

Πρωτοπαθής όγκος (T)
Tx Δεν μπορεί να εκτιμηθεί
T0 Καμία ένδειξη όγκου
T1 Μονήρης όγκος χωρίς αγγειακή διήθηση
T2 Μονήρης όγκος με αγγειακή διήθηση ή πολλαπλοί με διάμετρο ≤5cm
T3 Πολλαπλοί όγκοι με διάμετρο >5cm ή όγκος που διηθεί μεγάλο κλάδο της πυλαίας ή των ηπατικών φλεβών
T4 Όγκος που διηθεί κατά συνέχεια ιστού γειτονικά όργανα (εκτός της χοληδόχου κύστεως ή του σπλαχνικού περιτοναίου)
Επιχώριοι λεμφαδένες (N)
Nx Δεν μπορούν να εκτιμηθούν
N0 Δεν παρατηρούνται μεταστάσεις στους επιχώριους λεμφαδένες
N1 Μεταστάσεις στους επιχώριους λεμφαδένες
Απομακρυσμένες μεταστάσεις (M)
Mx Δεν μπορούν να εκτιμηθούν
M0 Δεν παρατηρούνται απομακρυσμένες μεταστάσεις
M1 Μεταστάσεις σε απομακρυσμένα όργανα
Σταδιοποίηση
Στάδιο I T1 N0 M0
Στάδιο II T2 N0 M0
Στάδιο IIIA T3 N0 M0
Στάδιο IIIB T4 N0 M0
Στάδιο IIIC όποιο T N1 M0
Στάδιο IV όποιο T όποιο N M1

Προεγχειρητική εκτίμηση

Οι ασθενείς θα πρέπει να υποβάλλονται σε διεξοδικό έλεγχο, που περιλαμβάνει, ιστορικό και φυσική εξέταση, γενική αίματος και αιμοπετάλια, έλεγχο ιών ηπατίτιδας, βιοχημικό έλεγχο ήπατος, αλβουμίνη, ολικές πρωτεΐνες, ουρία, κρεατινίνη, άζωτο ουρίας αίματος, LDH, AFP. Ο απεικονιστικός έλεγχος περιλαμβάνει CT αγγειογραφία, MRI, CT θώρακος, scanning οστών.

Χειρουργική θεραπεία

Θεραπεία εκλογής για τον μη κιρρωτικό ασθενή αποτελεί η χειρουργική εκτομή του ηπατοκυτταρικού καρκινώματος με τη μορφή τυπικής ή άτυπης ηπατεκτομής και ελεύθερο νόσου όριο εκτομής ≥1cm.

Την καλύτερη ένδειξη εκτομής σε κιρρωτικό ασθενή αποτελεί ο μικρός και περιφερικός όγκος, σε έδαφος ικανοποιητικής ηπατικής λειτουργίας (στάδιο Α κατά Child-Pugh).

Υποτροπή μετά από εκτομή

Ο κίνδυνος υποτροπής στους κιρρωτικούς ασθενείς υπολογίζεται στο 40% στον 1ο χρόνο, 60% στα 3 χρόνια και 80% στην 5ετία. Η υποτροπή είναι συνήθως πολυεστιακή μέσα στο ηπατικό παρέγχυμα και συνοδεύεται συχνά από απομακρυσμένες μεταστάσεις. Με προσεκτική μετεγχειρητική παρακολούθηση του ασθενούς, ορισμένες τοπικές υποτροπές μπορεί να διαγνωσθούν σε πρώιμη φάση και να αντιμετωπιστούν θεραπευτικά με χειρουργική εκτομή, ενδαρτηριακό χημειοεμβολισμό, διαδερμική θεραπεία ή ακόμη και μεταμόσχευση.

Θεραπευτικές επιλογές για μη εξαιρέσιμη ή ανεγχείρητη νόσο

  • Καταστροφή του όγκου με ραδιοσυχνότητες, έγχυση αλκοόλης, κρυοθεραπεία ή μικροκύματα
  • Χημειοεμβολισμός
  • Συστηματική ή ενδαρτηριακή χημειοθεραπεία
  • Χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία
  • Μόνο ακτινοθεραπεία
  • Έγχυση ραδιοθεραπευτικών μικροσφαιριδίων

Προεγχειρητικός εμβολισμός της πυλαίας φλέβας

Ο εμβολισμός της πυλαίας φλέβας (PVE) εφαρμόζεται με σκοπό την πρόκληση υπερτροφίας του προβλεπόμενου ηπατικού κολοβώματος μετά από μείζονα ηπατεκτομή. Σε κιρρωτικούς ασθενείς ή σε ασθενείς με χρόνια ηπατική νόσο, μειώνει τη συχνότητα των μετεγχειρητικών επιπλοκών και δίνει τη δυνατότητα εκτέλεσης ασφαλών και δυνητικά θεραπευτικών ηπατεκτομών (ακόμη και εκτεταμένων).

Χημειοεμβολισμός

Τι είναι;

Είναι ένας τρόπος για την επίτευξη θεραπείας του καρκίνου απευθείας σε έναν όγκο, μέσω ελάχιστων επεμβατικά μέσων. Χρησιμοποιείται για ορισμένους ασθενείς με καρκίνο του ήπατος ή άλλους τύπους καρκίνου που έχουν εξαπλωθεί στο ήπαρ. Παρά το γεγονός ότι η διαδικασία δεν είναι μία θεραπεία για την αντιμετώπιση του καρκίνου του ήπατος, μελέτες έχουν δείξει ότι οι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν βελτίωση και ενδεχομένως, σε ορισμένες περιπτώσεις, να ζήσουν περισσότερο. Ο χημειοεμβολισμός επίσης μπορεί να ανακουφίσει από τον πόνο και άλλα συμπτώματα, προσφέροντας ποιότητα ζωής στους ασθενείς. Ένα άλλο πλεονέκτημα είναι ότι η διαδικασία μπορεί να επαναληφθεί πολλές φορές στον ίδιο ασθενή (με ενδιάμεση αναμονή 10-12 εβδομάδων ή και περισσότερο). Η διαδικασία του χημειοεμβολισμού μπορεί ταυτόχρονα να χρησιμοποιηθεί και με άλλες αντικαρκινικές θεραπείες. Αντενδείκνυται σε ασθενείς με φλεβική απόφραξη, κίρρωση του ήπατος ή απόφραξη των χοληφόρων.

Πώς λειτουργεί;

Οι όγκοι που αναπτύσσονται στο ήπαρ συνήθως λαμβάνουν την παροχή αίματος τους από την ηπατική αρτηρία, καθιστώντας δυνατή τη διαδικασία του χημειοεμβολισμού. Τα φάρμακα μπορεί να εγχυθούν μέσα στην αρτηρία που τροφοδοτεί τον όγκο. Καθώς η χημειοθεραπεία εισέρχεται άμεσα στον όγκο και δεν εξαπλώνονται σε όλο το σώμα, ισχυρότερες δόσεις αντικαρκινικών φαρμάκων μπορούν να χορηγηθούν σε σύγκριση με τις δόσεις που χρησιμοποιούνται στη συστηματική χημειοθεραπεία. Επίσης, μειώνεται η ροή του αίματος προς τον όγκο. Ταυτόχρονα, με τη φραγή της αρτηρίας, το χημειοθεραπευτικό φάρμακο παραμένει σε άμεση επαφή με τον όγκο για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Αυτή η τεχνική μπορεί επίσης να μειώσει μερικές από τις παρενέργειες της χημειοθεραπείας επειδή τα φάρμακα παγιδεύονται στο ήπαρ, αντί να κυκλοφορούν σε όλο το σώμα.

Οφέλη: επιβραδύνει την ανάπτυξη του όγκου και σε μερικές περιπτώσεις τον συρρικνώνει, διατηρώντας παράλληλα τη λειτουργία του ήπατος και μία σχετικά φυσιολογική ποιότητα ζωής. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί παράλληλα με άλλες θεραπείες όπως η εκτομή του όγκου, η ακτινοβολία και η χημειοθεραπεία.

Κίνδυνοι: τα έμβολα μπορεί να δράσουν σε λάθος τμήμα του ήπατος και να προκληθεί μειωμένη αιματική ροή σε φυσιολογικό ηπατικό ιστό. Υπάρχει επίσης ο κίνδυνος μόλυνσης, αλλεργικής αντίδρασης και νεφρικής βλάβης. Ναυτία, απώλεια μαλλιών, αναιμία, ελάττωση του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων και των αιμοπεταλίων μπορεί να συμβούν. Πολύ σπάνια, προκαλείται ηπατική ανεπάρκεια.

Radiofrequency ablation (RFA)

ypar-08

Τι είναι;

Είναι η άμεση έγχυση στον όγκο ακραίας ζέστης ή κρύου, ή χημικών ουσιών όπως το αλκοόλ, για την καταστροφή των καρκινικών κυττάρων.

Πότε και πού χρησιμοποιείται;

Χρησιμοποιείται κυρίως για τη θεραπεία του καρκίνου στο ήπαρ, στο νεφρό, τα επινεφρίδια, τον πνεύμονα, τα οστά και τον προστάτη. Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία μη εξαιρέσιμων καρκίνων ή σε ασθενείς που δεν δύναται να χειρουργηθούν. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία μικρών όγκων σε συνδυασμό με χειρουργική αφαίρεση μίας μεγάλης μάζας αλλού στο ήπαρ. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία μικρών ηπατοκυτταρικών όγκων ενώ ο ασθενής περιμένει για μία μεγάλη χειρουργική εκτομή ή μεταμόσχευση.

Περιορισμοί: μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για τη θεραπεία όγκων μέχρι 4cm σε μέγεθος και πιθανώς όχι για περισσότερους από 3-4 όγκους σε μία συνεδρία. Επίσης, εάν ένας όγκος βρίσκεται δίπλα σε ένα μεγάλο αιμοφόρο αγγείο ή τον χοληδόχο πόρο μπορεί το RFA να μην είναι ασφαλές.

Επιπλοκές

Μετά τη διαδικασία, ο ασθενής μπορεί να βιώσει κάποιο πόνο και ενδεχομένως ναυτία ή χαμηλό πυρετό. Μπορεί να υπάρχει διαρροή χολής ή αίματος από το σημείο όπου δρα το RFA ή ακόμη σπανιότερα μπορεί να παρατηρηθεί φλεγμονή και δημιουργία αποστήματος.

ΜΕΤΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΗΠΑΤΟΣ

Στοιχεία

Το ήπαρ είναι το δεύτερο σε συχνότητα όργανο (μετά τους επιχώριους λεμφαδένες) εμφάνισης μεταστάσεων όλων των οργάνων της κοιλίας. Πάνω από τα 2/3 των καρκίνων του παχέος εντέρου δίνουν μεταστάσεις στο ήπαρ, ενώ συνολικά το 1/3 όλων των καρκίνων θα εμφανίσουν μετάσταση στο ήπαρ. Όλα αυτά καθιστούν το ήπαρ τη συχνότερη εστία μετάστασης αιματογενούς διασποράς καρκινικών κυττάρων με αποτέλεσμα ο μεταστατικός καρκίνος του ήπατος να υπερτερεί του πρωτοπαθούς σε αναλογία 20:1. Αναλόγως της πρωτοπαθούς εστίας, οι μεταστάσεις στο ήπαρ ταξινομούνται σε:

  • Μεταστάσεις από το παχύ έντερο
  • Μεταστάσεις από άλλους όγκους
  • Μεταστάσεις από νευροενδοκρινείς όγκους
  • Μεταστάσεις από μη νευροενδοκρινείς όγκους» (π.χ. καρκίνος μαστού, ωοθηκών, σάρκωμα)

Χειρουργική αντιμετώπιση

Η χειρουργική εξαίρεση των μεταστάσεων στο ήπαρ (ηπατεκτομή), είναι η πιο αποτελεσματική μέθοδος θεραπείας ιδίως σε όγκους από το παχύ έντερο. Σε κάθε περίπτωση οι ενδείξεις και αντενδείξεις μιας ηπατεκτομής εξαρτώνται από παράγοντες όπως:

  • η θέση των μεταστατικών εστιών και η σχέση τους με τα αγγεία του ήπατος
  • η παρουσία εξωηπατικής νόσου
  • η παρουσία παθολογικής νόσου του ήπατος (κίρρωση)

Σε μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου η παρουσία εξαιρέσιμης εξωηπατικής νόσου (π.χ. μονήρης εστία σε πνεύμονα, διάφραγμα, επινεφρίδιο) δεν αποτελεί αντένδειξη ηπατεκτομής.

Στους μεταστατικούς νευροενδοκρινείς όγκους δεν υπάρχει αντένδειξη ηπατεκτομής εφόσον είναι εξαιρέσιμοι. Επιπλέον, είναι αποδεκτή ακόμα και η παρηγορική μερική εκτομή (>90%) του όγκου για τον έλεγχο των συμπτωμάτων.

Σε ασθενείς με μεταστάσεις από καρκίνο κεφαλής-τραχήλου, οισοφάγου, στομάχου, παγκρέατος, μελάνωμα, δεν αυξάνεται η επιβίωση παρά την χειρουργική εξαίρεση των μεταστάσεων.

Η εξαίρεση των μεταστάσεων από καρκίνο νεφρού, ωοθηκών, στρωματικών όγκων του πεπτικού και μαστού θεωρείται βιβλιογραφικά ότι αυξάνει την επιβίωση σε επιλεγμένους ασθενείς.

Χημειοθεραπεία

  • Παρηγορική
  • Επικουρική (adjuvant)
  • Νέο-επικουρική (neo-adjuvant)

Αποτελέσματα

Η 5ετής επιβίωση των ασθενών που αντιμετωπίζονται χειρουργικά για μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου στο ήπαρ είναι 25-37% με μέση επιβίωση 33-42 μήνες, σε αντίθεση με 9 μήνες επιβίωσης σε ασθενείς που δεν αντιμετωπίζονται χειρουργικά. Η διήθηση των ορίων εκτομής αποτελεί αρνητικό προγνωστικό παράγοντα. Το ποσοστό υποτροπής στο ήπαρ είναι περίπου 40%, ενώ περίπου οι μισοί από τους ασθενείς αυτούς υποβάλλονται εκ νέου σε ηπατεκτομή, με 5ετή επιβίωση έως και 42%.

Προγνωστικοί παράγοντες, όπως η παρουσία θετικών λεμφαδένων στο παρασκεύασμα της κολεκτομής, το μεσοδιάστημα εμφάνισης μεταστατικής εστίας στο ήπαρ κάτω από 1 έτος, προεγχειρητικά επίπεδα CEA >200ng/ml, πάνω από μια μεταστατική εστία στο ήπαρ και το μέγεθος της μεταστατικής εστίας (>5cm) επηρεάζουν αρνητικά τη πενταετή επιβίωση. Η απουσία των ανωτέρω παραγόντων συνοδεύονται από πενταετή επιβίωση 60%, η παρουσία τριών παραγόντων με 5ετή επιβίωση 20%, ενώ η παρουσία και των πέντε με 5ετή επιβίωση 14%.

Η εκτομή των μεταστατικών νευροενδοκρινικών όγκων στο ήπαρ προσφέρει ανακούφιση των συμπτωμάτων σε ποσοστό περίπου 90% και 5ετή επιβίωση που πλησιάζει το 70%.

Από τα βιβλιογραφικά δεδομένα σε επιλεγμένους ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο ήπατος από καρκίνο όρχεως, νεφρού, στρωματικούς όγκους πεπτικού, καρκίνο ωοθηκών και μαστού προκύπτει ότι η 3ετής επιβίωση είναι περίπου 50%.